Vorige week hebben we in de Leergang Waarderend Actieonderzoek een boeiende lesdag gekregen van Alexander Maas. We zijn in het fenomeen van het menselijk gedrag gedoken, waar we allemaal expert in zijn en soms toch zo weinig van afweten. Want hoe komt het toch dat ...

 

Een vriend van me veroorzaakte recent een publiek relletje toen hij op voorspraak van zijn studenten een quote van Donald Trump liet verwijderen. Het College kon zijn initiatief niet waarderen, zeker nadat het via een journalist naar buiten was gelekt. Ze trachtte het incident te repareren zonder zich voldoende te hebben verdiept in het gebeuren. Met als gevolg geschonden vertrouwen over en weer.

 

Zelfsturende teams zijn de nieuwste trend in het structureren van organisaties, zo staat in het FD van afgelopen zaterdag te lezen.

 

Is er in uw organisatie sprake van een onderstroom? Als dat het geval is, dan wordt u vast en zeker binnenkort een keer uitgenodigd om de onderstroom samen te komen bespreken met uw collega’s. 

 

 

Afgelopen vrijdag. Ik lees met verbazing de kop van het FD: “NS is een gewond dier waar de gieren omheen cirkelen.” Aan het woord is Roger van Boxtel, sinds twee maanden de nieuwe topman van de NS. 

 

Veel organisaties in de zorg, het onderwijs en de (lokale) overheid zijn momenteel bezig om de één of andere vorm van zelforganisatie in te voeren.

 

Zonder het probleem te willen bagatelliseren, je zal maar gepest worden, wil ik ook wel enkele kanttekeningen plaatsen. Zoals de vraag wie nu eigenlijk bepaalt wat pesten is.

 

Veel managers in organisaties zijn druk in de weer met het ontwikkelen van zelforganisatie in teams. De sociale wijkteams, sinds begin dit jaar door de gemeenten in het leven geroepen, zijn hiervan een treffend voorbeeld. Het thema kwam vorige week in twee verschillende gesprekken op één dag aan de orde. Lees verder ...

 

De één nam ons mee door haar leven aan de hand van een ’fotoboek’, de ander tekende zichzelf en vertelde wat karakteristiek aan hem was. Stuk voor stuk kregen we mooie, verrassende verhalen te horen.

 

Een bijzonder geslaagde dag met mooie, interessante, leerzame, uitdagende en plezierige workshops voor interne en externe facilitators. Hoe breng je dat in praktijk als je voor een dilemma wordt gesteld?

 

“En heeft het geleid tot een resultaat, tot een stukje vernieuwing of nieuwe kennis?”. Ze moest me daarop het antwoord schuldig blijven.

 

De notie over strategievoering is aan het veranderen. Niet langer gaat het alleen over geplande strategieontwikkeling die meestal door de top en staf worden ontwikkeld. Er is in toenemende mate aandacht voor strategie-als-dagelijkse-praktijk die zichtbaar wordt in de vele dagelijkse beslissingen die medewerkers nemen. In de serie 'Levenslessen' in het FD van 16 februari 2015 zegt Peter Elverding, voormalig ceo van DSM, hierover een aantal interessante dingen.

 

We weten allemaal dat emotievolle verhalen een groot effect kunnen hebben op ons denken en gedrag. Onderzoek van Paul Zak toont aan waarom dat zo is. Als een verhaal onze aandacht pakt, ons emotioneel raakt of als het spanning oproept, dan verplaatsen we onszelf in de situatie van het hoofdkarakter en vereenzelvigen we ons met zijn of haar gevoelens. Ons brein maakt dan een neurochemische stof aan, genaamd oxytocin, dat vrijkomt als we een ander vertrouwen, of als een ander ons vertrouwt, of als we iemand iets goeds of aardigs zien doen. Het effect ervan is dat onze bereidheid groeit om samen te werken met een ander omdat het sein ‘veilig’ wordt gegeven. We worden empathisch naar anderen toe, waardoor we acties en reacties van anderen beter begrijpen en we ze willen helpen.

 

Het reputatiemanagementbureau BHRM heeft onderzoek gedaan naar de effecten van de crisis op de cultuur in de Nederlandse bestuurskamers, zo valt begin september in het FD te lezen. Deze is niet veranderd, terwijl de bestuurlijke elite aangeeft te streven naar een nieuwe type leiderschap: empathisch, dienstbaar en innovatief. Het vindt zichzelf vooral tekortschieten aan zelfreflectie en hun oriëntatie op signalen van buiten de organisatie.

Vandaag heb ik een team geholpen met samenwerkingsvragen in hun programma. Een wens was om meer rolduidelijkheid te creëren: Wie is waarvoor verantwoordelijk en waarop aanspreekbaar?  Dit is een relevante vraag voor alle betrokkenen om overzicht te houden op het geheel. Het is ook een onvolledige vraag als bij die rolverduidelijking de relaties tussen de rollen niet ter sprake komt.

 

Robbie McPherson - every child a talkerIn de Ted-opname Every Child A Talker – Appreciative Inquiry at Work vertelt psycholoog Robbie McPherson over een AI-traject dat hij begeleidde rondom het project Every Child a Talker.

 

Marc Craps is organisatiepsycholoog en antropoloog. Hij leefde 15 jaar in Zuid- Amerika, als ngo-coöperant en universitair onderzoeker. Momenteel is hij als hoofd- docent en onderzoeker verbonden aan het Centrum voor Duurzaam Ondernemen van de HUBrussel. Hij is ook stichtend lid van Cycloop, een netwerk van actie- onderzoekers die multi-actorprocessen in duurzaamheidsinitiatieven begeleiden, hier en in het Zuiden.

 

Positief veranderen Het AI proces in vogelvluchtArjan van Vembde is adviseur, facilitator en goochelaar. Momenteel werkt hij bij de Adviesgroep Amsterdam (AGA), het interim- en adviesbureau van de Gemeente Amsterdam.

De kaart is niet het gebied

De agenda van een manager….
… is als een kaart die je helpt navigeren om je eindbestemming te bereiken. Alleen spreken managers niet over plattegronden maar over doelstellingen, targets en milestones. Ze werken min of meer op dezelfde manier. Het zijn nuttige en bruikbare tools om op de plek van bestemming aan te komen, de huidige positie ten opzichte van de gewenste te bepalen en tijdig bij te sturen. Maar ook de agenda van de manager is, evenals de plattegrond, niet het gebied.

Als een organisatie gaat veranderen dan voldoet zo’n agenda vaak niet meer.